De grens over in het oneindige niets

Locatie: tussen Puerto Natales (Chili) en El Calafate (Argentinië)

Om van het Chileense Puerto Natales naar zijn Argentijnse gouwgenoot El Calafate te toeren, heb je de keuze tussen een drietal grensovergangen. Onze voorkeur ging puur op gevoel uit naar Paso Río Don Guillermo, een nietige grensovergang met een paar verdwaalde huisjes.

‘Jullie hebben geluk gehad,’ zei de zuiders getinte vrouw. Ze was een jaar of vijfendertig en leek de enige douanebeambte met gezonde werkijver. ‘De stroom is uitgevallen en vandaag geraakt niemand nog de grens over. Jullie waren de laatsten.’

Daar sta je dan, in niemandsland. Kilometersver nauwelijks een huis of ‘estancia’ – hoeve – te bespeuren. Oneindige, glooiende landschappen die achter de horizon het einde van de wereld verbergen, in je verbeelding tenminste. Een horizon waar je bruusk inrijdt om kansloos het ijle niets in te duikelen:

Over grindwegen Argentinië in…

 

 

Niet dat we na het goede nieuws – dat we de laatste gelukkigen waren – met een brede glimlach de douane van Don Guillermo de rug keerden en onze Renault Kangoo met luide feestmuziek over de hobbelige, ongeasfalteerde weg stof lieten vreten. Neen, we hadden net meer dan een uur gewacht om via een onbeduidend grenspostje om Argentinië binnen te mogen.

Als ik me niet vergis, was dit de grenspost.

 

Chili verlaten, dat was nog vlot verlopen:

  • Loket 1: stempel paspoort.
  • Loket 2: controle autopapieren.
  • Loket 3: controle papieren Mora.

Een overdreven gelummel zoals altijd, maar de grenscontrole nadien was andere koek. Een rij van nauwelijks vijf personen. Een vijftal beambten waarvan er vier de koffieklets van hun leven beleefden en één iemand alle werk verrichtte. Van papieren tot oppervlakkige bagagecontrole.

Maar we hadden geluk gehad. Na een week Chili reden we Natalia’s vaderland weer in. Op naar El Calafate, de uitvalsbasis voor excursies naar onwaarschijnlijk mooie, uitgestrekte gletsjers. De lange wachttijd bij de douane werd ruimschoots vergoed toen we op een uurtje van onze bestemming geheel onverwacht dit Marslandschap voor ogen kregen:

In een volgend bericht meer over El Calafate. Onze route:

  • Ushuaia (Argentinië) – Punta Arenas (Chili)
  • Drie nachten Punta Arenas, daarna naar Puerto Natales (Chili)
  • Vier nachten Puerto Natales, daarna naar El Calafate in Argentinië.
  • Zes nachten (als ik me niet vergis) in El Calafate, daarna naar El Chalten.
  • Eén nacht in El Chalten, op naar tussenstops op de ‘Ruta 40’:
  • Twee nachten Gobernador Gregores.
  • Eén nacht Perito Moreno. Daar verlaten we de ‘Ruta 40’ en buigen we af naar het westen.
  • Vier nachten Los Antiguos, daarna de grens met Chili weer over.
  • Twee nachten in Puerto Guadal.
  • Twee nachten in Puerto Río Tranquilo.
  • Iets meer dan een week in Coyhaique.
  • Een nacht in Villa Mañihuales.
  • Een nacht in Puerto Cisnes.
  • Twee nachten in Puyuhyuapi.
  • Nu nog altijd in La Junta aan de Carretera Austral in Chili.

 

8 reacties

  1. niet te geloven,een echt maanlandschap!
    die koffieklets,ook de moeite!de volgende keer geeft ge een doos pralinekes voor bij de koffie!
    misschien lukt het dan vlotter!

  2. Leuk om lezen Geert. Knappe foto’s.
    Hebt gij trouwens ook ne rijbril vraag ik mij plots af? Lijkt me toch belangrijk als ge wat langer in de wagen zit. Ik heb mijn bolide gisteren uitgemest en kwam plots mijne rijbril tegen. Moet je niet vertellen hoezeer het geluk mijn hart verwarmde. Nog steeds functioneel én vooral een prachtig design!!

    Enfin, hopelijk wat meer internetverbinding in Argentina zodat je nog wat extra kan bloggen (met of zonder rijbril).

    Grtn
    The Rocket

    1. Ik moet het jammer genoeg zonder rijbril stellen, Stijn. Ge kunt u voorstellen dat dat een enorme handicap is. Enfin, ge moet natuurlijk kunnen functioneren met rijbril: één oor, hangt scheef over de neus… Niet iedereen gegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *