Getuigenissen van vroege beschaving

voorhistorische kunst Cueva de las Manos

Locatie: Cueva de las Manos, dichtbij stadje Perito Moreno, Santa Cruz

Wie Patagonië doorkruist, vraagt zich ongetwijfeld af hoe inboorlingen tot vrij recent in dat onwaarschijnlijke, immense gebied leefden. Waar leefden ze van, hadden ze rituelen, lieten ze sporen na? Op dat laatste is het antwoord duidelijk: ja. Met de ‘Cueva de las Manos’ bezochten we een indrukwekkende erfenis.

Ironische zelflof: als geen ander gooi ik bedroevende taalhumor in het rond. Van die triestige grapjes waar je enkele rollende ogen en opgetrokken wenkbrauwen mee oogst. En het ergste: ik strooi ze zonder schaamte rond. Pas achteraf volgen inzicht en excuses.

Al kan ik het niet laten. Ze lichten op in mijn hoofd en ik moet ze de vrijheid schenken.

Ook nu. Dus laat me dit artikel meteen maar met de flauwste aller grappen aansnijden, de naam ‘humor’ geenszins waardig: die nacht zouden we namelijk onder de slakken slapen. Letterlijk, want dat is de vertaling van ‘Bajo Caracoles’.

Meer was het niet. Daar lachte ik om. Luidruchtig, met de rollende ogen van Natalia naast me en Mora achter me die niet-begrijpend de oren spitste. Vreemde plaatsnamen, ik kan er niet genoeg van krijgen.

Bajo Caracoles dus, een nietig dorpje langs de Argentijnse Ruta 40. Te nietig, want we hadden net urenlang kale landschappen verteerd en die paar huizen en de troosteloze tuincamping middenin het winderige niets overtuigden ons allerminst. We sloegen onze tent er dan ook niet op en besloten meteen de 130 kilometer tot in Perito Moreno, het volgend stadje, af te leggen.

‘Alhoewel,’ wierp Natalia plots op. ‘De Cueva de las Manos ligt hier in de buurt. ‘Mijn zus zei dat we dat absoluut moeten bezoeken.’

Van de uitbaatster van de plaatselijke winkel-restaurant-hotel vernamen we dat die ‘Cueva’, de ‘grot van de handen’, tot zeven uur ’s avonds open was. ‘Dat lukt nog wel,’ zei de verkoopster.

Ik keek op mijn horloge. Iets na zes. Voor ons lagen vijf kilometer asfalt en daarna 48 kilometer grind, nog dieper de onbewoonde wereld in. Ik wist dat we er met onze Kangoo onmogelijk tijdig zouden geraken maar we besloten het erop te wagen.

‘Desnoods slapen we in de auto en bezoeken we de grot morgen,’ spraken we af.

Dus hobbelden en schokten we over wasborden, wekten we stofwolken op om …vijftien minuten te laat de paar haarspeldbochten naar de twee huizen in de plots opduikende canyon en af te dalen. Loodrechte, oranje gesteenten omringden het dal, waar een vredige rivier door meanderde.

Als we in deze natuurpracht moeten overnachten, is het zo erg nog niet, dacht ik terwijl een vrouw een van de twee huizen uitstapte.

‘Jullie komen voor het bezoek aan de grot?’ vroeg ze.

‘Ja. Zijn we nog op tijd?’

‘Perfect op tijd. Zullen we eraan beginnen?’

Met pijn in het hart lieten we Mora in de auto achter en volgenden we onze gids over een wandelpad naast duizelingwekkende rotswanden. Tegen die wanden kleefde voorhistorische kunst: handen. Eerst zwarte. Dan okerkleurige en verderop een nog ruimer kleurenpalet.

‘Vanaf zo’n 7000 jaar voor Christus lieten indianen hier hun afdrukken achter,’ vertelde onze gids. ‘Ze doopten hun handen in samengestelde natuurmaterialen. Maar het gaat verder dan dat alleen. Kijk, dit stelt een guanaco voor, met daarachter, in het zwart, de jagers.’

 

 

Geweldig. We luisterden gefascineerd. We zagen de grot, waar bezoekers door troosteloos vandalisme niet meer in mogen. We beeldden ons in hoe een groep inboorlingen er rond een vuur zat terwijl ze het vlees van een guanaco roosterden en terwijl anderen op rotswanden daarbuiten hun getuigenis achterlieten. We beeldden ons die vroege beschaving in, in een uniek landschap.

 

 

 

Tot we de zielig starende ogen van Mora zagen. We haastten ons naar de auto, lieten haar van de buitenlucht proeven, beloofden haar een uitgebreide wandeling en reden de duisternis in. De nacht was gitzwart. In onze harten scheen de zon.

Om een idee te geven van de locatie:

 

Tot een volgend bericht!

4 reacties

  1. Geert,wat een unieke kans om zo iets te beleven en even terug in de tijd te gaan!
    en hebt ge al gezien dat we meestal linkse handen zien!
    Wil toch iets zeggen voor de linkshandigen!!
    prachtige foto’s!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *