Een groeiende gletsjer

Perito Moreno-gletsjer

Plaats: Perito Moreno, provincie Santa Cruz in het zuiden van Argentinië

Twee jonge arenden cirkelen hoog in de lucht. Ze maken een speelse duikvlucht en zoeken weer de hoogte op, gedreven door de wind. “Volwassen arenden hebben andere kleuren”, zegt onze gids, een Argentijn met Ierse voorouders. Door zijn kalende kruin herken ik in hem een personage met gelijkaardige roots uit The Godfather. Gelukkig is de gelijkenis louter denkbeeldig.

Langs tamme en wilde paarden, langs koeien en nieuwsgierige kalfjes en guanaco’s leidt hij ons naar de top van een eenzame berg. Door de kurkdroge ondergrond laait het stof op en dat zint hem niet. “Te droog”, zegt hij. ”Voor het eerst in 15 jaar heeft het in de winter nauwelijks gesneeuwd. En met de harde wind kan het kleinste vuurtje zich snel verspreiden. Het klimaat doet gekke dingen.”

Als we op de top uitstappen, moeten we ons schrap zetten tegen de wind, die er vrij spel heeft en tegen de huid snijdt. Ik leun tegen de ‘frisse bries’ in en mijn ogen tranen maar het lukt me nog net om een foto te maken:

dscf3384

Deze bergtop met uitzicht op het oneindige Lago Argentino ligt langs de weg van El Calafate naar het Parque Nacional Los Glaciares, waar ik de gletsjer Perito Moreno wil zien. Dat is lang niet de grootste van de 47 gletsjers in het park, maar Perito Moreno kan je gemakkelijk bezoeken en een aangelegd pad met panoramische ‘balkons’ biedt een wonderlijk uitzicht over het unieke decor.

Maar eerst stap ik met een horde toeristen een boot op om langs de ijsmuur te varen. De meesten snellen met hun camera – dikwijls met selfiestick – naar de ene kant van de boot om zichzelf met het natuurfenomeen vast te leggen. Samen met een paar slimmeriken kies ik de andere kant. Het is immers overduidelijk dat de boot een bocht zal maken. Na mijn monkellachje over de blinde kudde toeristen gesp ik mijn jas tot aan het puntje dicht. Ik zit nu lekker op de eerste rij en maak ongestoord een paar foto’s van de ijsmuur. Maar hoe kan je 60 meter hoogte en 5 kilometer breedte in een plaatje vastleggen? Hoe kan je de ijsschotsen die ervoor drijven in een simpele momentopname kaderen? En de fjorden en het Lago Argentino waarvoor je je rug naar de gletsjer moet keren? Het gevoel zo klein te zijn als mens past niet op een foto. Het gedonder, het gekraak van neerstortend ijs, je moet het beleven om te beseffen hoe nietig en dankbaar je je voelt aan de rand van een van de machtigste natuurfenomenen op aarde.

En toch probeer je een beeld te scheppen:

Een wolk lijkt uit het water op te spatten. Er viel net met veel geraas een brok ijs naar beneden.

Een wolk komt uit het water nadat een brok ijs met veel geraas naar beneden is gestort.

dscf3288

dscf3310

 

De panoramische balkons zijn voor mij het hoogtepunt. Ik vergeet mijn Argentijnse metgezellen en blijf op elk balkon aan een bankje gekluisterd. De zon verspreidt een paradijselijk tintje en het overzicht op het spektakel blaast me helemaal weg. Meer nog dan de stoere wind die hier af en toe de hamer bovenhaalt.

 

dscf3346

dscf3328 dscf3330 dscf3354

 

Een mens zou bijna vergeten om de gletsjer de rug toe te keren:

 

dscf3347

Perito Moreno is overigens een van de zeldzame gletsjers die opschuift en niet inkrimpt. Met de meeste andere gletsjers is het heel wat minder gesteld. Die van Perito Moreno maakt deel uit van het Zuid-Patagonische ijsveld. Het op twee na grootste ter wereld, na de grote broers van Antarctica en Groenland. Voor hoe lang nog?

13 reacties

  1. Geert!!
    wat een knappe foto’s!!
    onbeschrijflijk!
    wat moet dat zijn als je dat allemaal voor je ogen ziet!prachtig!
    hoe nietig ben je als mens dan!!

    mafernando!!!

    1. Kolossaal he, kolossaal. Sjonge, een fan van den Oude God onder mijn lezers. Door de grote schare aan fans van Oude God heb ik geen idee wie het zou zijn…

  2. Prachtige foto’s Geert! En prachtig geschreven! De foto’s alleen al zijn echt spectaculair, laat staan dat je dit in levende lijve meemaakt, moet een heel speciaal gevoel zijn.
    Ik moest wel even opzoeken wat ‘guanaco’s ‘ zijn, maar nu weet ik dus dat het een wilde lama is uit de familie der kameelachtigen! Weer wat bijgeleerd!
    Ik hoop dat je nog veel van die prachtige foto’s kan maken, machtig om zien!

    1. Ja het is hier machtig zeg…en toch doet een mens zich een lijdensweg met de mountainbike aan (maar dat geeft wel de kans om delen natuur te zien waar je anders niet komt en niet mag komen (door privébezit)

  3. Dag Moeder, Dag Moeder!!!!
    Prachtig stukje natuurpracht. Ik heb hier bijna mijn koffer gepakt.
    Ik heb pas ook nog guanaco gegeten, dacht ik. Een dipsausje bij een lekker chipke.
    Genieten maar en geniet ook van de fietstocht!!

    1. Guanaco als dipsaus? Vreemdsoortig! Had zelf nooit gedacht dat ik guanaco zou eten, maar de organisatie van de wedstrijd regelt voor mij de restaurants. Kwam terecht in een restaurant dat de traditie van de Celknam-indianen eert: tussen elke gang een straffe choreografie over het geloof van de Celknam en elke gang was een voorbeeld van wat en hoe ze eten. Indrukwekkend! En dus heb ik zowaar een stuk guanaco naar binnen gespeeld…
      PS: van de fietstocht heb ik minder genoten, man man man. Kalvarietocht is een beter woord. Wel kunnen genieten van de soms fabelachtige omgeving.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *