De Laguna Esmeralda: smaragdgroene pracht

laguna_esmeralda_uitgelicht

Plaats: Laguna Esmeralda, in de buurt van Ushuaia, Vuurland, Argentinië

Verschillende meren geven een paradijselijk tintje aan de heuvels en bergen die Ushuaia omringen, zeker als de zon meer dan een flinterdun straaltje door de wolken perst. Met een huurauto rijden we tot aan het wandelpad naar de Laguna Esmeralda, een van die hemelse pareltjes.

Soms lopen we over een matras. De ondergrond bestaat uit sponzen die al het vocht opslorpen en lekker zacht aanvoelen. Met een verkeerde pas pers je je voet evenwel in nattigheid en voel je hoe kilte je sokken verovert.

Vooraf was het een berekend risico om mijn wandelschoenen niet mee te nemen. Zo zou ik zeurende hielen vermijden. Op een terrein vol modder en plassen had ik evenwel niet gerekend. Geheel onverwacht was het nochtans niet. De regenwolken hadden de voorgaande dagen feestgevierd en de zon kreeg nog altijd niet de kans om het lage, mistroostige wolkenpakket te verdrijven. Gelukkig zijn de natte schoenen niet meer dan een ‘voetnoot’ in vergelijking met de feeërieke bossen, de verbluffende dammen van de talrijke bevers en de bergen die mysterieus in de mist verdwijnen.

Bij heldere hemel is de wandeling naar de Laguna Esmeralda ongetwijfeld nog indrukwekkender, maar ook nu volgen de verwonderingen elkaar op. Een riviertje, in dit landschap toppunt van idylle, kondigt de laatste rechte lijn naar het meer aan. Nuja, ‘rechte lijn’ is niet het juiste woord. Over de waterige ondergrond zoeken we kriskras naar de best begaanbare wegen. We zetten onze voeten behoedzaam, wagen sprongetjes en steunen op stenen of hout om niet helemaal doorweekt te geraken. Eerlijk gezegd is dat best wel leuk. Het is eens wat anders dan een doordeweekse wandeling over een kaarsrechte, stoffige zandlaan.

De beloning is magistraal. Alsof het zo moest zijn, krabbelden de wolken stilaan terug en wierp de zon af en toe een warm, glanzend deken over ons heen. Met iets meer licht uit de hemel deed de Laguna Esmeralda zijn naam alle eer aan: een smaragdgroene (‘esmeralda’) waterkring verwelkomde ons in alle vredigheid. Hét moment om, je kunt het al raden, mijn stokbrood met chocolade boven te halen… Geniet mee van de natuur en, in de laatste foto’s, van het meer:

 

8 reacties

  1. geert,
    wat een kleurenpracht!en die groene schittering in dat water!
    om even stil bij te staan!
    en zie ik op foto 4 niet een stipje rood!ja,een rode jas zegt veel!
    geert,weerom een prachtige beschrijving,woorden hiervoor vind ik niet meer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *