Eerste impressies uit Patagonië

El Calafate omgeving

Plaats: El Calafate, provincie Santa Cruz in het zuiden van Argentinië

Daarginds in de verte sjokt een paard zonder ruiter op een brede, weinig gebruikte weg. Ze heeft een grauwwitte vacht en oogt mager. Met gespannen zenuwen draaft ze een zijpad in om zich te bevrijden van het drietal dolgedraaide honden dat om haar heen blaft.

De talrijke loslopende honden blaffen wel meer. Als ze rakelings meelopen met voorbijrijdende wagens bijvoorbeeld. Of als ze een Belg op een aftandse mountainbike zien voorbijfietsen. Al trekken veel van hun soortgenoten zich niets van dat alles aan en blijven ze lekker lui liggen. Zo knusjes opgerold dat ze in de handbagage voor een vliegreis zouden passen.

Een mountainbike huren doe je niet om op overijverig geblaf te stuiten, maar wel om alle facetten van een stad te ontdekken. Eenvoudig is het niet, want de wegen in het Zuid-Argentijnse stadje El Calafate lopen kaarsrecht de heuvels op. Beneden, dichterbij het meer, barst het van agentschappen die excursies aanbieden naar de gletsjers, de topattractie in de buurt van El Calafate. Prijzige restaurantjes profiteren mee van die toeristische weelde.

Hoog boven de hoofdstraat verandert het beeld en monden de brede asfaltwegen uit in zandpaden vol steenslag. Van de vierkante dambordstructuur van het centrum  is geen sprake meer. Wegen lopen kriskras door elkaar. Huizen, dikwijls onafgewerkt of in aanbouw, lijken op goed geluk neergepoot: (klik op de foto voor groter resultaat)

Wegen buiten het centrum. In elk geval genieten de bewoners er van een prachtig panorama.

Wegen buiten het centrum. In elk geval genieten de bewoners er van een prachtig panorama.

 

Bouwen op een bijzondere plaats.

Bouwen op een bijzondere plaats.

 

Zand, stenen. Vergane glorie van een auto. Huizen die wel of niet in aanbouw zijn.

Zand, stenen. Vergane glorie van een auto. Huizen die wel of niet in aanbouw zijn.

 

Ik begrijp waarom zoveel mensen met een pick-up rondrijden. Het terrein vraagt erom. De motoren van de Chevrolets, Fords en gelijkaardige kanjers uit een ander tijdperk ronken zwaar. Het merendeel van die stoere wagens sleept een dikke laag stof mee, sommigen ook een laag roest en de ergsten worden achtergelaten om in de natuur een stille dood te sterven:

Een ogenschijnlijk verlaten auto.

Een ogenschijnlijk verlaten auto.

 

Nog een restant...

Nog een restant…

 

Twee autowrakken.

Twee autowrakken.

 

Dat zijn de eerste indrukken van een Belg die daarginds in de verte orde in zijn warhoofd zoekt en waarschijnlijk met nog meer wanorde in zijn hoofd terugkeert. Oh, valt het op dat ‘daarginds in de verte’ ook de naam van deze blog is? Zo vergeet je de naam nooit meer.

Volgende posts: lagunes en vogels, paradijselijke gletsjers…

10 reacties

  1. Het lijkt wel een andere planeet daar!! Als iedereen hier zijne kapotte auto zomaar ter velde zou laten staan, maar daar heeft het eigenlijk wel iets! Ja en die belg op zijn mountainbike… benieuwd waar zijn tocht hem nog zal brengen….

  2. Geert
    knappe impressie … fijn om zo een stukje mee te kunnen reizen. Fantastisch hoe je steeds ‘daarginds in de verte’ nieuwe horizonten opzoekt. Letterlijk en figuurlijk. Explore …

  3. Knap stukje avontuurplezier Geert! Hopelijk kan je de blog wat up to date houden.
    Ik kijk al uit naar het gletsjerverhaal want die blijkt echt wel indrukwekkend te zijn.
    Enjoy en ge weet wat ze zeggen…

  4. Geert,
    Héél mooie foto’s. Is het werkelijk ook zo mooi?
    Behalve fotootjes maken hopen we dat je reis naar wens goed verloopt.
    Vele groeten van ons beiden.

    1. Bedankt voor jullie berichtje! Ja in het echt is het nog indrukwekkender. Een foto geeft een beeld, maar in het echt sta je er middenin :-). Vele groetjes terug!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *